ျပင္ဦးလြင္ကို ေရာက္တုန္း ေရာက္ခိုက္ သူပိုင္ဆိုင္တဲ႔ ပန္းပြင္႔အခ်ိဳ႕ ကို မွတ္တမ္းတင္ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္….။

 

မ်ားေသာအားျဖင္႔ကေတာ႔ ျပင္ဦးလြင္

အမ်ိဳးသား ကန္ေတာ္ႀကီး ဥယ်ာဥ္ထဲက

ပန္းပြင္႔မ်ားေပါ႔..။

 

 

 

 

 

တခ်ိဳ႕ကေတာ႔ ႀကံဳတုန္းဆံုခိုက္ ေတြ႕ ရတဲ႔

လမ္းေဘးနားက ပန္းေလးေတြ…။

 

 

 

 

 

 

 

 

သိပ္အလွႀကီး မဟုတ္ေပမဲ႔

သူ႔ အေရာင္အေသြးနဲ႔ သူေတာ႔

လွပါတယ္ေနာ္…။

 

 

 

အဝါေရာင္ပန္းေလးေတြကေတာ႔

အေဖာ္စံုလို႔….။

 

 

 

 

 

လန္းလန္းဆတ္ဆတ္ အျဖဴေရာင္…။

 

 

 

 

 

 

 

ေၾကာ႔ေၾကာ႔ရွင္းရွင္း

အျဖဴေရာင္ပန္းေလးေတြ…။

 

 

 

 

 

 

 

အနီေရာင္ကေတာ႔ ရဲရဲတင္းတင္း

သြက္သြက္လက္လက္….။

 

 

 

 

 

သူကေတာ႔ ထူးထူးျခားျခား

တစ္ကိုယ္တည္း ျဖဴေနတယ္…။

 

 

 

 


အနီေရာင္ေလးေတြကေတာ႔

လက္ခ်င္းတြဲထားသလို……..။

 

 

 

 

 

 

 

 

 

လန္းလန္းလတ္လတ္ ဝါေ႐ႊေရာင္ ေလးမ်ား..။

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ႏုႏု႐ြ႐ြ ပန္းအျဖဴဖန္႔ဖန္႔မ်ားက

တမ်ိဳးတဖံုေလး က်က္သေရ

႐ွိေနတာေပါ႔..။

 

 

 

ပန္းႏုေရာင္ေသြး

ပန္းကေလးေတြကလည္း

အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔…။

 

 

 

 

 

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္

အလွဆံုးထင္တာေလးကို

ေ႐ြးလိုက္တဲ႔…လိပ္ျပာ..။

 

 

 

 

လမ္းေဘးက  ေခါင္းေလာင္းပံုလို တြဲလြဲေလး က်ေနတဲ႔ ပန္းေတြ…။

 

 

 

 

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ..။ ပန္းပြင့္ေတြကေတာ႔ ကမၻာႀကီးကို အလွေတြ အျပိဳင္းအ႐ိုင္းဆင္ေပးေနတာပါပဲ…။

ကၽြန္မက သူတို႔ကို  ျမတ္ႏိုးေပးျခင္းအားျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳေပးလိုက္ပါတယ္…။

လြန္ခဲ႔ေသာ ႏွစ္လခန္႔က ေရးထားေသာ စာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါသည္။ ေႏြရာသီအေငြ႕အသက္မရွိေတာ႔ေသာ ယခုလို မိုးကာလတြင္ တင္ျဖစ္သြားပါသည္။ ေအးခ်မ္းပါေစေပါ႔…။

တစ္ေန႔လယ္ခင္းတြင္ ကၽြန္မ၏ဆရာလည္းျဖစ္၊ ေဘာ္ဒါလိုလည္းခင္ရေသာသူက ဇြတ္အတင္းေခၚ၍ ကိုေလေပါရွိရာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သို႔ ကၽြန္မ မေရာက္ခ်င္ေရာက္ခ်င္ ေရာက္ခဲ႔သည္။ ကၽြန္မတို႔ထက္ အရင္ ႀကိဳေရာက္ေနေသာကိုေလေပါက ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးေႏြရာသီဝတ္စံုျဖင္႔ ေအးေအးလူလူစာထိုင္ဖတ္ကာ ေလေပါဖို႔အတြက္ အားေမြးေနပံုရသည္။

ကၽြန္မတို႔ ေရာက္သည္ႏွင္႔ သူ၏ ေလေသနတ္ကို က်ည္ျဖည္႔သည္႔ အေနႏွင္႔ ကိုေလေပါက လက္ဖက္ရည္တစ္ငံုေသာက္ရင္း ကၽြန္မတို႔ကိုပါ (သူ႔ပရိသတ္အျဖစ္ရည္စူးသည္ထင္႔) သိကၽြမ္းဟန္ျပဳျပသည္။ ထို႔ေနာက္ ကၽြန္မေဘာ္ဒါေျပာဆိုလိုသည္႔ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို နားေထာင္လိုက္၊ စဥ္းစားဟန္ျပဳလိုက္ ႏွင္႔ ကိုေလေပါဇာတ္လမ္းနိဒါန္းပ်ိဳး၏။ ေနာက္ပိုင္း၌ ကိုေလေပါ တရစပ္ႀကဲခ်ေသာ ေလဗံုးမ်ားအၾကား ကၽြန္မေရွာင္လိုက္၊ ထိလိုက္ႏွင္႔ မြန္းလြဲေနကလည္း က်ဲက်ဲပူလ်က္။

တစ္ခုေတာ႔ရွိပါသည္။ ကိုေလေပါသည္ ခံယူခ်က္တိတိက်က် ဆုပ္ကိုင္ထားသူျဖစ္သည္။ သို႔ေၾကာင္႔ သူေလေပါျခင္းမွာလည္း အလကား ရခဲ႔တာမဟုတ္စေကာင္း ဟုေတြးျဖစ္သည္။ ေျပာင္းလဲေနေသာကမၻာႀကီး၏ စီးေၾကာင္းမ်ားထဲတြင္ လူတိုင္းေျပာင္းလဲေနျခင္းမွာ အျပစ္မဆိုသာ။ သို႔ေသာ္ေျပာင္းလဲတိုင္း ကိုယ္ပုိင္ခံယူခ်က္ ေတာ႔ ရွိရမည္။ ကိုယ္ပိုင္ခံယူခ်က္၊ ကိုယ္ပိုင္အေတြးအေခၚစသည္ျဖင္႔ ထိုစီးေၾကာင္းကို မိမိ၏ဘဝ၊ ပတ္ဝန္းက်င္ႏွင္႔ သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ႏိုင္စြမ္းေတာ႔ရွိရမည္။ ထိုကဲ႔သို႔ေသာ ကမၻာႀကီး၌ ေရစုန္လိုက္ ေနသည္႔ အေတြးအေခၚမ်ားႏွင္႔ ေဖာင္းပြေနေသာ ေလပူေဖာင္းမ်ားေပါမ်ားလာသည္က မဆန္း။

ယခုကၽြန္မေရွ႕ရွိ ေလပူေဖာင္းကေတာ႔ တမ်ိဳးဆန္းေနသည္။သူ႔စကားတစ္ဝက္ေလာက္မွာ သူ႔အေတြးအေခၚကို ကၽြန္မေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္မိသည္။ ထိုကိုေလေပါသည္ အျခားေသာလူငယ္မ်ားႏွင္႔ လံုးဝမတူတာေတာ႔ေသခ်ာေနသည္။ သူ႔စကားလံုးမ်ားသည္ သူ႔ခံယူခ်က္ကိုအမွန္တကယ္ကိုယ္စားျပဳသည္ ျဖစ္ပါက သူသည္ မိုးခါးေရႀကိဳက္သူတစ္ဦးေတာ႔မဟုတ္ပါ။ ထို႔အျပင္ သူတပါးလက္ထဲမွ မိုးခါးေရကိုလည္း မေနႏိုင္ဘဲ ခါးေနပါသည္ဟုေဝဖန္ေပးခ်င္သူတစ္ဦး ျဖစ္ဟန္တူသည္။

ထို႔အျပင္ တရားမွ်တစြာလည္း ေလေပါတတ္သူျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္မ တရားမွ်တစြာ ေတြးေပးလိုက္ပါသည္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွာေဖြဆဲျဖစ္သည္႔ မိမိကိုယ္ပိုင္ VALUE ကိုလည္း ကိုေလေပါသည္ ရွာေဖြေတြ႔ရွိထားပံုေပၚသည္။ သို႔ျဖစ္၍ သူသည္ လူေတာ္ လူ႕ဂြစာ ကိုေလေပါျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္မက အၾကမ္းဖ်င္းပံုၾကမ္းထုတ္လိုက္သည္။

ထိုကဲ႔သို႔ ကိုေလေပါ၏ မုန္တိုင္းၾကားမွာကၽြန္မကလည္း အေတြးေပါင္းစံုႏွင္႔ ေနရွိန္သည္႔ ဒဏ္ကလည္း ခံရေသးသည္။ ကိုေလေပါ စကားေကာင္းေနစဥ္ အေတာအတြင္းေလးအတြင္းမွာပဲ ကၽြန္မ အေပၚႏႈတ္ခမ္းကို အင္းဆက္တစ္ေကာင္ ဝင္ခဲသြား၍ ကိုေလေပါစကားေၾကာထဲမွ ေခတၱအျပင္ေရာက္သြားသည္။ နာလိုက္တာလြန္ေရာ- ။ပါးစပ္နာေနသျဖင္႔ ကိုေလေပါတို႔ေျပာဆိုေဆြးေႏြးမႈမ်ားက ကၽြန္မစိတ္ထဲ  ေရာက္တစ္ခ်က္၊ မေရာက္တစ္ခ်က္။ သူတို႔ကေတာ႔ ဘာကိုမွ် မသိေတာ႔သည္႔အလား ေလစက္ရံုအသစ္မ်ား တည္ေနၾကသည္။

တစ္ခါတစ္ရံ စကားေျပာရင္း ကိုေလေပါ၏ ဖုန္းက ထထလာတတ္၍ “ ဟေလာ္” ဟုဆိုကာ ၎ဖုန္းေျဖေနစဥ္ကာလေလးမွာပဲ ကၽြန္မေလစက္ကြင္းက လြတ္၏။ သို႔ေပမဲ႔ တစ္ခုရွိတာက ကိုေလေပါသည္ စကားဝိုင္းကို ၂ ဦးတည္းႏွင္႔ မ,တည္မထားဘဲ တစ္ဝိုင္းလံုကိုပါ ဆြဲေခၚတတ္သည္႔ ပညာလည္းတတ္ေသးသည္။ စကားစတစ္ခုကို လွလွပပဆြဲယူတင္ျပတတ္သလို သူ႔အေတြးအေခၚ ထင္ျမင္ခ်က္မ်ားကိုလည္း ရဲရဲဝံ႔ဝံ႔ခ်ျပပါေသးသည္။ ဤသို႔ျဖင္႔ ကိုေလေပါသည္ ၎၏အေတြ႕အႀကံဳမ်ားကို ေလပူေဖာင္းထဲထည္႔မႈတ္ျပရင္း ပရိသတ္စိတ္ဝင္စား  ေစမည္႔ Performance Art တစ္ခုကိုျပသေနသူလို ကၽြန္မျမင္လာသည္။

ပတ္ဝန္းက်င္၏ တရွိန္ရွိန္အပူဒဏ္ကလည္း ထိုေလပူေဖာင္းကို ေပါက္ကြဲေအာင္မည္သို႔မွ် မစြမ္းသာခဲ႔ပါ။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထိုကိုေလေပါႏွင္႔ ဆံုရဦးမည္ဆိုပါက ေအးခ်မ္းေသာရာသီဥတုသာ ျဖစ္ေစလိုပါသည္။         ။

DSC04581 copy

DSC04568 copy

DSC04603 copy

DSC04710 copy

DSC04618 copyDSC04611 copy

Art of Leaves

April 20, 2009

သစ္ရြက္ေတြရဲ႔ အနုပညာမွာ ကၽြန္မစီးေမ်ာျဖစ္တဲ႔ေန႔က …..monet's leafleaf leaves

leaf

leaf

leaf

leafခုလိုသစ္ရြက္ေတြကိုစုစည္းမိပါတယ္။

mandalayမႏၱေလးက်ံဳးနားမွာ…

ဟိုေန႕က ပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြျပန္ၾကည့္ေတာ့ မႏၱေလးေရာက္ တံုးကပံုေတြေတြ႕မိတာ မႏၱေလးကို ျပန္သတိရသြားတယ္။ ကၽြန္မက နာဂစ္ကို ႀကံႀကံဖန္ဖန္လြဲခ်င္ေတာ့ နာဂစ္ကာလမွာ မႏၱေလးလို အပူပိုင္းဇံုမွာ အပူေတြကန္ မိတ္ေတြေပါက္ရင္း ေလွ်ာက္သြားေနရတဲ့ အျဖစ္ေပါ႕ . . . . . . 😀

မႏၱေလးသြားတဲ့အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕အတူ Thesis အတြက္ Research သြားလုပ္တာပါ။ ယူရမယ့္ data ေတြကမိဘမဲ့ေတြနဲ႕ ပတ္သက္ေနလို႕ ကၽြန္မတို႕က မႏၱေလးေဖာင္ေတာ္ဦးေက်ာင္းမွာ တည္းရပါတယ္။ ေက်ာင္းသား ၇၀၀၀ ေလာက္ကိုေန႕စဥ္စာသင္ေပးေနတဲ့ ေဖာင္ေတာ္ဦးေက်ာင္းႀကီးဆိုတာ မဆံုးႏိုင္တဲ့ တိုက္တန္းရွည္ၾကီးလိုပါပဲ။ ကၽြန္မတို႕မႏၱေလးမွာ ေနသမွ်ကာလပတ္လံုး အဲဒီေက်ာင္းက လူေတာ္ေလး KMT က Guide လိုကူညီေပးတယ္။ တျခားဆရာဆရာမေတြကလည္း ကူညီၾကပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္စရာ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ ေက်ာင္းထိုင္ ဆရာေတာ္ ဘုန္းဘုန္းႀကီးပါ။

ေဖာင္ေတာ္ဦးေဖာင္ေတာ္ဦးေက်ာင္း၀င္းထဲက ေက်ာင္းေဆာင္တစ္ခု


ေဖာင္ေတာ္ဦးကေန ေရနီေျမာင္းေဘးက ဧရိပ္မြန္ မိဘမဲ့အမ်ိဳးသမီး ေဂဟာနဲ႕ က်ံဳးေဘးမွာရွိတဲ့ YMCA က ခ်င္းတိုင္းရင္းသားမိဘမဲ့ေဂဟာ ေတြအျပင္ ၿမိဳ႕ျပင္ေဂါ၀ိန္ဆိပ္ကိုေက်ာ္္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလးသြားရတဲ့ ေပပင္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက မိဘမဲ့ ကိုရင္ေလးမ်ားဆီပါေရာက္ခဲ့တယ္။

ေပပင္ေက်ာင္းေပပင္ေက်ာင္းက ကိုရင္ေလးေတြဆြမ္းခံျပန္လာခ်ိန္…


ဧရိပ္မြန္ကိုေတာ့ ေရနီေျမာင္းတေလွ်ာက္ ေအးေအးလူလူပဲ လမ္းေလွ်ာက္သြားတယ္။ အရမ္းေအးခ်မ္းတယ္။ အတြင္းလမ္းဆိုေတာ့ က်ံဳးေဘးမွာလို ဆိုင္ကယ္ေတြ၊ ကားေတြ သိပါမရွိပါဘူး။ ဧရိပ္မြန္ကို ဟိုအရင္က `ၾကည္ျပာ´ရုပ္ရွင္ကားထဲမွာပဲ ျမင္ဖူးတာ။ ေရာက္ဖူးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေအးခ်မ္းတဲ့ ေနရာလို႕မွတ္ခ်က္ခ်မိတယ္။ ကေလးေတြကလည္း လိမၼာတယ္။ ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းတယ္။ ခ်င္းတိုင္းရင္းသားမိဘမဲ့ ေဂဟာကေတာ့ က်ံဳးေဘးမွာ ရွိေနလို႕ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္တာနဲ႕ က်ံဳးၿမိဳ႕ရိုးၾကီးနဲ႕ က်ံဳးေရျပင္ကို ေတြေနရတယ္။ အဲဒီက ကေလးေတြက စကားသံ၀ဲ၀ဲနဲ႕ ခ်စ္စရာတိုင္းရင္းသားကေလးေတြပါ။

gawweinေဂါ၀ိန္ဆိပ္နားကျမစ္ကမ္းတေနရာ…

ေျပာရဦးမယ္။ မႏၱေလးမွာရွိေနရတာ ၂ပတ္ေလာက္ဆိုေတာ့ အင္တာနက္ ေလးသံုးခ်င္စိတ္က တားမရလို႕ က်ံဳးေရွ႕က ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာသံုးမိပါတယ္။ ကြန္နက္ရွင္က ေျပာေတာင္မေျပာခ်င္ပါဘူး။ မီးပ်က္လို႕ အဲကြန္းက မဖြင့္၊ ေမလ ရာသီဥတုပူပူမွာ ကြန္ပ်ဴတာႀကီးေရွ႕ ငုတ္တုတ္ထိုင္၊ ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႕ သံုးလိုက္တာ ၁ နာရီ ၁၀၀၀ က်ပ္ေတာ ့ေပးလိုက္ရတယ္။ နီးနီးနားနား သံုးလိုက္ရတာပဲ ေက်းဇူးတင္စရာပါ။

မန္းေတာင္မႏၱေလးေတာင္ေပၚကရင္ျပင္ေတာ္ေနရာ….


မႏၱေလးေရာက္မွေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း မႏၱေလးေတာင္တက္တာေပါ႕။ ကၽြန္မတို႕က ေဒသအေျခအေနမသိဘဲ ညေနေမွာင္စမွာ စြတ္ရြက္တက္လိုက္ တာေတာင္ေပၚေရာက္ဖို႕ ၂ေကြ႕ေလာက္အလိုမွာ မီးကပ်က္သြားပါေရာ။ အထာမသိတဲ့ ဘုရားေစာင္တန္းမွာ ေမွာင္ႀကီးမည္းမည္း စမ္းၿပီး ေဘးထိုင္ခံု ေတြေပၚ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္ေနကာမွ ေခြးကေဟာင္ၿပီးေျပးလာလိုက္တာ။ အဲဒီေစာင္းတန္းက မႏၱေလးသူမိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ကူညီေပလို႕ သာေပါ႕။ `ကၽြန္ေတာ္လိုက္ပို႕ေပးပါ႕မယ္´ ဆိုတဲ့သူမရဲ႕ စကားသံကို ခုထိ ေက်းဇူးတင္စြာ မွတ္မိေနဆဲပါ။ အဲဒီေန႕က မီးပ်က္လို႕ ဘုရားေပၚထိမေရာက္ပဲ ေတာင္ေအာက္ျပန္ဆင္းခဲ့ၿပီး ေနာက္ေန႕မွ လင္းလင္းခ်င္းခ်င္းျပန္တက္ လိုက္တယ္ေလ။ ညဘက္ေတာ့ မတက္ရဲေတာ့ပါဘူူး။

မႏၱေလးမွာ ကၽြန္မတို႕အားထားတဲ့ transportation way က ဆိုက္ကားနဲ႕ လိုင္းကားပါ။ ဆိုင္ကယ္ေတြကားေတြၾကာမွာ က်ံဳးတပတ္ျပည့္ေအာင္ ဆိုက္ကားစီးခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ကလည္းအမွတ္တရေပါ႕။ အငွားကားေတြကလည္း ေစ်းကေခါင္ခိုက္ေနတာေလ။ လိုင္းကားေတာင္ ရန္ကုန္နဲ႕ယွဥ္ရင္ မန္းလိုင္းကား ေတြက ေစ်းပိုႀကီးတယ္။ ဆိုက္ကားကေတာ့ အတန္ဆံုးပဲ။ ဆိုက္ကားစီးရင္း ဆိုက္ကားဆရာေတြဆီက ေဒသႏၱရ ဗဟုသုတ လည္းရတယ္။ လိုင္းကားေတြစီး တတ္သြားလို႕ မင္းကြန္းသြားတဲ့ ေမာ္ေတာ္ဆိပ္ထိသြားၿပီး မင္းကြန္းဘက္ထိ ေျခဆန္႕ခဲ့တယ္။ ၄၅မိနစ္ေလာက္ေမာ္ေတာ္စီးရတာ တိုးတိုးေ၀ွ႔ေ၀ွ႔နဲ႕ေပမဲ့ ေပ်ာ္စရာပါပဲ။ မင္းကြန္းမွာ ေနပူက်ဲတဲ ေလွ်ာက္ၾကည့္ ဓာတ္ပံုရိုက္ၾကနဲ႕ သြားလိုက္ၾကတာ မင္းကြန္းဘိုးဘြားရိပ္သာ အရိပ္ကေတာ့ ေအးခ်မ္းလွပါတယ္။

ရန္ကုန္နဲ႕ တျခားေနရာက မိတ္ေဆြေတြဖို႕ေပးတဲ့ နာဂစ္သတိေပးခ်က္ Email ေတြဖတ္ရတံုးက နာဂစ္ကို သိပ္မထင္မိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေမလ ၄ရက္ေန႕ ေရာက္ေတာ့ ရန္ကုန္ကို ဖုန္းဆက္မရေတာ့ဘဲ ေနာက္ထပ္သတင္းေတြ ၾကားေတာ့မွ မုန္တိုင္းဒဏ္ေတာ္ေတာ္ခံလိုက္ရတာ မွန္းမိတယ္။ အိမ္ကို စိတ္ပူလို႕ အျမန္ျပန္ခ်င္ေပမဲ့ ကားလက္မွတ္ေတြက ၀ယ္မရဘူး။ လမ္းခဏပိတ္တယ္ဆိုလား။ ေနာက္ဆံုး (၇) ရက္ေန႕ ျပန္ဖို႕လက္မွတ္ရေတာ့ စစ၀ယ္ေစ်းက မႏၱေလး – ရန္ကုန္ လက္မွတ္တစ္ေစာင္ကို ၁၂၀၀၀က်ပ္ပါ။ ဒါေပမဲ့ ကားေပၚေရာက္မွ ၃၀၀၀ စီထပ္ေတာင္းလို႕ ခရီးသည္အားလံုး မေက်မနပ္ ေပးခဲ့ရတယ္။ သူတို႕ကားေပၚေရာက္ေနၿပီကိုး။ ဆီေစ်းေတြတက္တာ က်တာေတာ့ သိပ္မသိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလိုလုပ္ရပ္မ်ိဳးကေတာ့ မရွိိသင့္တာ အမွန္ပါပဲ။

အိမ္ျပန္ခရီးကို ဆက္ေရးရင္ေတာ့ နာဂစ္ျမင္ကြင္း တစိတ္တေဒသဘဲ ျဖစ္သြားေတာ့မယ္။ ဒါကေတာ့ စစခ်င္း သတိရသြားတဲ့ မႏၱေလးခရီးရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ ေတြးမိတာေလးေတြပါ။

M-E

February 25, 2009

e2ရဲ႔ အသံေလးေတြ၀င္နားေထာင္လိုက္ေသးတယ္ သူတို႔ဘေလာ႔မွာ။

ဆရာေတြ ..တာ၀န္ရွိသူေတြဆီေရာက္ေအာင္ပို႔ေပးသင္႔တဲ႔အသံေလးေတြပါ။

တခ်ိဳ႔အသံေတြက လွတယ္ ..တခ်ိဳ႕အသံေတြကေတာ႔ ………….ဟဲ ဟဲ နားေထာင္လိုက္ေပါ႔ေနာ္။

ပိုျပီးေကာင္းတဲ႔မနက္ျဖန္ေတြကိုေမွ်ာ္လင္႔တဲ႔..

ကလ်ာM-E

မနက္က ဆရာသင္လိုက္တဲ႔ ဘေလာ႔တင္နည္းေလးေတြ

ေသြးမေအးခင္ေကာက္တင္လိုက္တာပါ။ ဘယ္ကစေရးရမယ္ တကယ္မသိ။

ၾကံဳဆံုခဲ႔ရင္သာ ၀င္လည္ၾကဖို႔ ဖိတ္ခ်င္ပါေၾကာင္း

ကလ်ာ…