ရင္ခုန္သံ…၁
ဒီတစ္ခါ ၾကားရတာ ပထမဆံုးလည္း မဟုတ္ေတာ႔ဘူး
ဒါေတာင္ အဲဒီစကားၾကားေတာ႔
ဖိစီးမႈ ဒဏ္ရာေတြ ႐ႈပ္ေထြးရင္း တိတ္တိတ္ေလးစိတ္ခ်မ္းသာသြားမိေသး။
တစ္ဘဝစာ ေ႐ြးခ်ယ္လိုက္မိတဲ႔ ဒဏ္ရာပဲ
ေၾကကြဲရမယ္ဆိုလည္း ဆိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္ပဲေပါ့။
ခုဆို တစ္ေယာက္တည္း လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ၿပံဳးေနမိတဲ႔ အထိ
ဘာကုိ ေပ်ာ္လို႔ ေပ်ာ္ေနမွန္းမသိ
ကိုယ္တိုင္ေတာင္ သတိမျပဳမိဘဲ တက္ႂကြေနလိုက္ပံုမ်ား….။
စေန..တနဂၤေႏြေတြ လာစမ္းပါ
သူရယ္သံေတြ အ႐ွင္လတ္လတ္ ၾကားခ်င္လွၿပီ
ေယာင္ယမ္း ႏွိပ္မိတဲ႔ ဖုန္းခလုတ္ေတြကလည္း ၿငိဳၿငင္ေနၿပီေလ..
သန္းေခါင္ မိုးေသာက္မေ႐ွာင္ ထထလြမ္းေနတတ္တဲ႔ ကာလမ်ားနဲ႔
အသားမက်ေသးလို႔ ဒီရင္ခုန္သံဖြဖြကိုပဲ ငံု႔ငံု႔ၾကည့္ေနရတယ္။
၂၃ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၀၉ ေသာၾကာေန႔
ရင္ခုန္သံ… ၂
ညေနမွာ ႐ြာတဲ႔ မိုးက သည္းသည္းထန္ထန္
ရင္ထဲမွာ ဝုန္းတဒိုင္းဒိုင္းနဲ႔
စကားလံုးေတြက လည္ေခ်ာင္းဝမွာ ျပည့္က်ပ္ညပ္ၿပီးေတာ႔ပဲ
မေန႔တေန႔ကလို အားလံုး အသစ္ျပန္ျဖစ္။
၂၆ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၀၉ တနလၤာေန႔
ရင္ခုန္သံ.. ၃
ရင္ခုန္သံဆိုတာ အသက္႐ွင္ေနသေ႐ြ႕ ခုန္ေနဦးမွာေလ
ဒါေပမဲ႔ ေနပါဦး..
အဲဒီ ရင္ခုန္သံက အဲဒီေလာက္ ကဆုန္ဆိုင္းသြားစရာ လိုလို႔လား
အခ်စ္ၿပီး အခ်စ္.. အခ်စ္နဲ႔
ေဟာဒီ သံသရာ ဘယ္ေတာ႔ အလည္ရပ္မလဲ
တကယ္ဆို ဟယ္လို တစ္ခ်က္ပဲ ၾကားလိုက္႐ံုပါ။
ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုုး အသက္႐ႉမွားလို႔
အတိတ္ ပစၥဳပၸန္ အနာဂတ္ေတြ ေမွးမွိန္ ေပ်ာက္ပ်က္သြားတဲ႔ တဒဂၤ။
အဲဒီ ရင္ခုန္သံေလးနားမွာပဲ စီးေမ်ာ ေနထိုင္သြားခ်င္လာတဲ႔ စိတ္က ဆိုးတယ္။ ။
၂၈ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၀၉ စေနေန႔
ေက်ာင္းက လႊတ္တဲ႔ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚ ခရီးစဥ္အၿပီးမွာ သင္တန္းဆင္းပြဲေလးကို ကတိုက္က႐ိုက္ စီစဥ္က်င္းပလိုက္ပါတယ္။ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ သိပ္မရခဲ႔တဲ႔ အဲဒီသင္တန္းဆင္းပြဲေလးရဲ႔ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုေတြကို အမွတ္တရ တင္လိုက္ပါတယ္။
