ေနာက္ဆံုးတစ္ေန႔တာ

မ်က္ရည္ေတြ ထြက္မလာေတာ႔ဘူး

ႏွာသီးဝက ေလဝင္ေလထြက္က ဖမ္းရခက္ ေနလိုက္ပံုမ်ား

တိမ္တိုက္ထဲက ပါးလ်လ် အလြမ္းေတြနဲ႔ တစ္ေန႔ခင္းလံုး ေနမထိထိုင္မသာ

သူလာမယ္ ေျပာခဲ႔တာ မေသခ်ာေပမဲ႔ ေသခ်ာခ်င္ေနတဲ႔သူ

အဲဒီတုန္းကေတာ႔ မသိလိုက္ မသိဘာသာ ေမ႔ပစ္ခဲ႔တာပဲ

လိႈက္လႈိက္ၿပီး ခုန္တတ္တဲ႔ ရင္ခုန္သံကသာ သူမရွိလည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး
႐ွင္သန္ေနခဲ႔ရတာ

ဘဝ တစ္ခုလံုးလည္း ဒီစကားၿပီး ဒီစကား ေျပာေနရတယ္

လျပည့္ေက်ာ္ တစ္ရက္ညက တိတ္ဆိတ္…အထီးက်န္…ေၾကကြဲ..ေျခာက္ေသြ႔…ကြဲ႐ွ

ဒါေတာင္ တာဝန္ေတြနဲ႔ သူ႔အတြက္ ဆုေတြ ေတာင္းေပးေနမိေသး

နီယြန္ မီးလဲ႔လဲ႔ေအာက္မွာ ေအးခ်မ္းစြာ အိပ္စက္ပါေလ

အခါတစ္ရာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနသာသလိုသာ ရွင္သန္ပါေတာ႔ ေနျခည္ရယ္

ႏွစ္သစ္မွာ အေဟာင္းေတြကို ခံစား မက္ေမာေနဆဲ ငါကေတာ႔

ေဟာဒီညမ်ိဳးမွာ ဒါမ်ိဳးစာေတြ ေရးေနမိေသးေပါ႔ကြယ္

တကယ္ဆို ေတြးမိတိုင္း မ်က္ရည္က ဝဲဝဲေနရတဲ႔ ျပဇာတ္

ဘယ္သူက အမိုက္ခံၿပီး ေပြ႕ပိုက္ထားေနခ်င္ေတာ႔မလဲ

တလင္းတခ်င္းလမ္းေတြကိုလည္း ေမ႔ခ်င္ပါၿပီ

အမွတ္တမဲ႔ ေယာင္္ေဆာင္ၿပီး ပက္ပင္း တိုးခဲ႔တဲ႔ တစ္မနက္ကလည္း

ခုဆို ေလေျပေတြလို ေဝးေဝးသြားတာ ၾကာလွေပါ႔

ေဆးေပါင္းခခဲ႔တ႔႔ဲ ညဦးဆိုတာ .. သူေပ်ာက္ကြယ္လုအခ်ိန္အခါ

The Day You Went Away သီခ်င္းေလးကို တိုးတိုးညည္းဆို

ဘဝကိုက ေသာကတို႔ အလြမ္းတို႔ စတာေတြနဲ႔ အသားက်လို႔

ေနပါေစေတာ႔ အဲဒီသမိုင္းကို ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္

လွည့္မျပန္ခ်င္ေတာ႔ဘူးကြယ္။

ပံုျပင္..

သူပံုေျပာျပန္တယ္

ဒါေပမဲ႔ ဒီတစ္ခါ ပံုျပင္က ခ်စ္စရာေကာင္းေနလို႔

နားေထာင္လိုက္ရတဲ႔ ငါ့မွာ အ႐ူးတပိုင္း…။

အခ်စ္က ေနမဝင္ေသးျပန္ဘူး

ကိုယ္တိုင္ကိုက နစ္ေမ်ာေနခ်င္တဲ့ ဓာတ္ခံကအျပည့္

အသက္ဝိညာဥ္ပါးပါးေလးထဲမွာ သူ႔ကို အသာအယာထည့္သိမ္းရင္း

သံသရာ ရထားႀကီးထဲ လိမ္႔တလဲ့လဲ့…။

ခုနားေထာင္ေနတဲ႔ သီခ်င္းက “အခ်စ္ကို ကိုးကြယ္”

တစ္ခန္းဝင္တစ္ခန္းထြက္ လိုက္႐ွာေနစရာ မလိုဘူး

ဦးေႏွာက္ထဲမွာေရာ..ႏွလံုးသားထဲမွာပါ ေနရာအျပည့္

မသိလိုက္ မသိဘာသာ က်ဆံုးခန္းက ျပန္ရစ္စရာ မလိုတဲ႔ ဇာတ္ကြက္ေပါ့။

ေမွာ္ဆရာ ငင္တဲ့ႀကိဳးမွာ ေဟာဒီ ဧဝ ေထာက္ေခ်ာက္အမိခံေနတယ္

လာရာလမ္းဆိုတာလည္း ေမွ်ာ္ေတာ္ေဇာနဲ႔ ေမာေနရတဲ႔ ကဗ်ာ..

နယ္စည္းမျခား အလြမ္းေတြက ေရာင္စံုေတြ ျဖာတလက္လက္

မိုက္တြင္းေတြ ပိုနက္ေအာင္ တူးမိျပန္တာလည္း အခါခါရယ္…။

ကဲပါေလ…ေျပာရရင္ေတာ့ ေဟာဒီစာေရးတဲ႔သူက

အဲဒီပံုျပင္ကိုပဲ ခုန္ႏႈန္းျမင္႔ ရင္ခုန္သံနဲ႔ နားစြင့္ရင္း

သာသာေလး ေမွးစက္ေနခ်င္တာကိုကြယ္…။   ။

၂၇ ႏိုဝင္ဘာ ၂၀၀၉ ေသာၾကာေန႔

ရင္ခုန္သံမ်ား

ရင္ခုန္သံ…၁

ဒီတစ္ခါ ၾကားရတာ ပထမဆံုးလည္း မဟုတ္ေတာ႔ဘူး

ဒါေတာင္ အဲဒီစကားၾကားေတာ႔

ဖိစီးမႈ ဒဏ္ရာေတြ ႐ႈပ္ေထြးရင္း တိတ္တိတ္ေလးစိတ္ခ်မ္းသာသြားမိေသး။

တစ္ဘဝစာ ေ႐ြးခ်ယ္လိုက္မိတဲ႔ ဒဏ္ရာပဲ

ေၾကကြဲရမယ္ဆိုလည္း ဆိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္ပဲေပါ့။

ခုဆို တစ္ေယာက္တည္း လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ၿပံဳးေနမိတဲ႔ အထိ

ဘာကုိ ေပ်ာ္လို႔ ေပ်ာ္ေနမွန္းမသိ

ကိုယ္တိုင္ေတာင္ သတိမျပဳမိဘဲ တက္ႂကြေနလိုက္ပံုမ်ား….။

စေန..တနဂၤေႏြေတြ လာစမ္းပါ

သူရယ္သံေတြ အ႐ွင္လတ္လတ္ ၾကားခ်င္လွၿပီ

ေယာင္ယမ္း ႏွိပ္မိတဲ႔ ဖုန္းခလုတ္ေတြကလည္း ၿငိဳၿငင္ေနၿပီေလ..

သန္းေခါင္ မိုးေသာက္မေ႐ွာင္ ထထလြမ္းေနတတ္တဲ႔ ကာလမ်ားနဲ႔

အသားမက်ေသးလို႔ ဒီရင္ခုန္သံဖြဖြကိုပဲ ငံု႔ငံု႔ၾကည့္ေနရတယ္။

၂၃ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၀၉ ေသာၾကာေန႔

ရင္ခုန္သံ… ၂

ညေနမွာ ႐ြာတဲ႔ မိုးက သည္းသည္းထန္ထန္

ရင္ထဲမွာ ဝုန္းတဒိုင္းဒိုင္းနဲ႔

စကားလံုးေတြက လည္ေခ်ာင္းဝမွာ ျပည့္က်ပ္ညပ္ၿပီးေတာ႔ပဲ

မေန႔တေန႔ကလို အားလံုး အသစ္ျပန္ျဖစ္။

၂၆ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၀၉ တနလၤာေန႔

ရင္ခုန္သံ.. ၃

ရင္ခုန္သံဆိုတာ အသက္႐ွင္ေနသေ႐ြ႕ ခုန္ေနဦးမွာေလ

ဒါေပမဲ႔ ေနပါဦး..

အဲဒီ ရင္ခုန္သံက အဲဒီေလာက္ ကဆုန္ဆိုင္းသြားစရာ လိုလို႔လား

အခ်စ္ၿပီး အခ်စ္.. အခ်စ္နဲ႔

ေဟာဒီ သံသရာ ဘယ္ေတာ႔ အလည္ရပ္မလဲ

တကယ္ဆို ဟယ္လို တစ္ခ်က္ပဲ ၾကားလိုက္႐ံုပါ။

ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုုး အသက္႐ႉမွားလို႔

အတိတ္ ပစၥဳပၸန္ အနာဂတ္ေတြ ေမွးမွိန္ ေပ်ာက္ပ်က္သြားတဲ႔ တဒဂၤ။

အဲဒီ ရင္ခုန္သံေလးနားမွာပဲ စီးေမ်ာ ေနထိုင္သြားခ်င္လာတဲ႔ စိတ္က ဆိုးတယ္။              ။

၂၈ ႏိုဝင္ဘာ ၂၀၀၉ စေနေန႔

ျပင္ဦးလြင္ ပန္းပြင့္မ်ား…

ျပင္ဦးလြင္ကို ေရာက္တုန္း ေရာက္ခိုက္ သူပိုင္ဆိုင္တဲ႔ ပန္းပြင္႔အခ်ိဳ႕ ကို မွတ္တမ္းတင္ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္….။

 

မ်ားေသာအားျဖင္႔ကေတာ႔ ျပင္ဦးလြင္

အမ်ိဳးသား ကန္ေတာ္ႀကီး ဥယ်ာဥ္ထဲက

ပန္းပြင္႔မ်ားေပါ႔..။

 

 

 

 

 

တခ်ိဳ႕ကေတာ႔ ႀကံဳတုန္းဆံုခိုက္ ေတြ႕ ရတဲ႔

လမ္းေဘးနားက ပန္းေလးေတြ…။

 

 

 

 

 

 

 

 

သိပ္အလွႀကီး မဟုတ္ေပမဲ႔

သူ႔ အေရာင္အေသြးနဲ႔ သူေတာ႔

လွပါတယ္ေနာ္…။

 

 

 

အဝါေရာင္ပန္းေလးေတြကေတာ႔

အေဖာ္စံုလို႔….။

 

 

 

 

 

လန္းလန္းဆတ္ဆတ္ အျဖဴေရာင္…။

 

 

 

 

 

 

 

ေၾကာ႔ေၾကာ႔ရွင္းရွင္း

အျဖဴေရာင္ပန္းေလးေတြ…။

 

 

 

 

 

 

 

အနီေရာင္ကေတာ႔ ရဲရဲတင္းတင္း

သြက္သြက္လက္လက္….။

 

 

 

 

 

သူကေတာ႔ ထူးထူးျခားျခား

တစ္ကိုယ္တည္း ျဖဴေနတယ္…။

 

 

 

 

အနီေရာင္ေလးေတြကေတာ႔

လက္ခ်င္းတြဲထားသလို……..။

 

 

 

 

 

 

 

 

 

လန္းလန္းလတ္လတ္ ဝါေ႐ႊေရာင္ ေလးမ်ား..။

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ႏုႏု႐ြ႐ြ ပန္းအျဖဴဖန္႔ဖန္႔မ်ားက

တမ်ိဳးတဖံုေလး က်က္သေရ

႐ွိေနတာေပါ႔..။

 

 

 

ပန္းႏုေရာင္ေသြး

ပန္းကေလးေတြကလည္း

အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔…။

 

 

 

 

 

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္

အလွဆံုးထင္တာေလးကို

ေ႐ြးလိုက္တဲ႔…လိပ္ျပာ..။

 

 

 

 

လမ္းေဘးက  ေခါင္းေလာင္းပံုလို တြဲလြဲေလး က်ေနတဲ႔ ပန္းေတြ…။

 

 

 

 

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ..။ ပန္းပြင့္ေတြကေတာ႔ ကမၻာႀကီးကို အလွေတြ အျပိဳင္းအ႐ိုင္းဆင္ေပးေနတာပါပဲ…။

ကၽြန္မက သူတို႔ကို  ျမတ္ႏိုးေပးျခင္းအားျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳေပးလိုက္ပါတယ္…။

လေရာင္က်ဆံုးခန္း

လေရာင္သံစဥ္ခ်ိဳခ်ိဳနဲ႔ … သူ႔ေျခရင္း ခစားေနတဲ႔ အိပ္မက္ေတြရယ္

လြလြေလး ႐ွတတ္တဲ႔ ဓားသြားျမျမကို တျမတ္တႏိုး သိမ္းဆည္း

သန္းေခါင္ထက္လည္း ညဥ့္မနက္ေတာ႔ပါဘူး။

အျပင္က ေဆာင္းရာသီကလည္း မပီျပင္လွပါဘူး ခ်စ္သူရယ္

မင္းရင္ေငြ႕ ေႏြးေႏြးမွာ ညင္းညင္းသာသာ ေမွးစက္ရင္း

ေဆာင္းအိပ္မက္တစ္ခု မက္ေနခ်င္တဲ႔အခါ

ညဆိုတာ အဆံုးမ႐ွိ ႐ွည္လာတယ္။

ဘဝဆိုတာ တစ္လမ္းသြားလို႔ ဘယ္လို ယံုၾကည္ထားရမလဲ

အတိတ္ ပစၥဳပၸန္ အနာဂတ္… ဘာေတြန႔ဲ ႐ွင္သန္ခဲ႔တာလဲ

က်န္ေနရစ္ခ်င္တဲ႔ စကၠန္႔ေတြဆိုတာ သြဲ႕ ညင္းတဲ႔ ေလေျပ…

ပိုးဥေျပာသလို တစ္သက္စာ႐ွခဲ႔တဲ႔ ဒဏ္ရာရယ္

ပန္းႏုေရာင္ေသာ႔ခ်က္ေတြနဲ႔ မ်က္စိေမွာက္ခဲ႔ရတဲ႔ နာရီေတြရယ္

ဒီရာသီေလေတြ တိုက္ခတ္ေနသေ႐ြ႕ေတာ႔

ျမတ္ႏိုးမႈဖြဖြ ရင္ခုန္သံေတြနဲ႔ တခမ္းတနားက်ဆံုးေနရဦးမွာ….။

..လရိပ္ျပာ..

ငွက္ကေလး … ဆိုတဲ႔ မင္းစိုးရာရဲ႕ ကဗ်ာ

ငွက္ကေလး…

မင္းလာနားပံုကမယံုႏိုင္စရာ
တိုးတိတ္ညင္သာလြန္းရဲ႕
ရႈခင္းမဲ့ျပတင္းေပါက္အေသထဲ
မင့္ရဲရင့္ဖ်တ္လတ္ေတာင္ပံခတ္သံ

နဲ႔
အမွန္ေတြဟာသက္၀င္လင္းျပက္လို႔

ငွက္ကေလး…
မင္းဟာ ကမၻာဦးဂူနံရံမွာ
ငါေရးျခစ္ခဲ့တဲ့   သိစိတ္မဲ့ပန္းခ်ီကား
အလင္းကန္းေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြရဲ႕တံခါးကို
မင္းရင္ထဲကသီခ်င္းစာသားနဲ႔ ဖြင့္ခဲ့တယ္…

အရႈံးမဟုတ္ဘူး ငွက္ကေလး…
ျငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ
ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာရဲ႕  ထိုးျမဲလက္မွတ္ပါ
မင္းပ်ံသန္းသြားျပီးတဲ့ေနာက္မွာ
ငါဟာ  ျငိမ္းခ်မ္းစြာခ်စ္ခဲ့တယ္…
ငါဟာျငိမ္းခ်မ္းစြာ…
ငါဟာ…

ငွက္ကေလး…
မင္းစေတးခဲ့တဲ့ေတာင္ပံေတြရဲ႕ တံစက္ျမိတ္မွာ
ငါ့အေမွာင္စိတ္ေသြးတိတ္ခဲ့ေပါ့
မေရရာသူေတြရဲ႕ စကားမွာေတာ့
မင္း  ပ်ံသန္းေပ်ာက္ပ်က္ခဲ့ျပီတဲ့
ရင္ထဲကိုလာနားတဲ့ ငွက္ဆိုတာ
တစ္သက္လံုးေပ်ာက္ပ်က္ဖို႔ ပ်ံသန္းမွာ မဟုတ္ဘူး
ငါ အဲဒီလို ယံုၾကည္ဖြဲ႔ဆိုခဲ့တယ္ ။      ။

မင္းစိုးရာ

…မင္းစိုးရာကို စသိခဲ႔တ႔ဲ ကဗ်ာေလးေပါ႔။ ငွက္ကေလးနဲ႔ မင္းစိုးရာဟာ ကၽြန္မအတြက္ အၿမဲ ယွဥ္တြဲေနပါတယ္။

အဲဒါေၾကာင္႔ သူငယ္ခ်င္း မင္းစိုးရာအတြက္ ဒီကဗ်ာေလးကို အမွတ္တရ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

မင္းစိုးရာ.. ေရာက္ရာ အရပ္က ေကာမန္႔ေလး ဘာေလး ဝင္ေတာ႔ေပးဦီးေနာ္…။

ရန္ကုန္ယူႏိုက္တက္နဲ႔ မေကြးအက္ဖ္စီ

ပြဲမစခင္ ....

ပြဲမစခင္ ျမင္ရတဲ႔ ရန္ကုန္ပရိသတ္တစ္ဦး

ဝိုင္ယူအက္ဖ္စီ

ျမန္မာေဘာလံုး အေ႐ွ႕ကို ေမွ်ာ္..

Fans of Enthusiasm

အားႀကိဳးမာန္တက္ အားေပးၾက

ေမွာင္လာတဲ႔ထိ အားေပးၾကတယ္

မီးေရာင္တထိန္ထိန္ေအာက္မွာ....

Yangon United FC

သုဝဏၰကြင္း အျပင္ဘက္လမ္း

Goal Hotel

မေန႔က သြားျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ ပြဲက ပံုေတြကို ဘာရယ္မဟုတ္ အမွတ္တရ တင္လိုက္တာပါ။

၂ Meg ဖုန္းနဲ႔ ရိုက္တာမို႔ resolution ေတာ႔ သိပ္မေကာင္းဘူး။

ရန္ကုန္ (၂)- မေကြး (၁)

သင္တန္းဆင္းပြဲ အမွတ္တရ….။

ေက်ာင္းက လႊတ္တဲ႔ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚ ခရီးစဥ္အၿပီးမွာ သင္တန္းဆင္းပြဲေလးကို ကတိုက္က႐ိုက္ စီစဥ္က်င္းပလိုက္ပါတယ္။ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ သိပ္မရခဲ႔တဲ႔ အဲဒီသင္တန္းဆင္းပြဲေလးရဲ႔ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုေတြကို အမွတ္တရ တင္လိုက္ပါတယ္။

ကိုေက်ာ္မင္းေဆြကို အမွတ္တရ သီခ်င္းဆိုခိုင္းၾက

မျဖဴျပာရဲ႕ အဆို

မနႏၵာကိုလည္း ဆိုခိုင္းတာပဲ

သင္တန္းဆင္းေလးေတြ....။

ေျမအိုးၿမီး႐ွည္စားရင္း အမွတ္တရ ျပန္ျဖစ္လာတဲ႔ ျပင္ဦးလြင္ညခ်မ္းမ်ား

ေအးစိမ္႔စိမ္႔ ရာသီေလထဲမွာ ဆိုင္ကယ္တစ္စီးန႔ဲ ေမ်ာပါရင္း အဲဒီလွပတဲ႔ ၿမိဳ႕ေလးထဲ ကၽြန္မရဲ႕ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈတခ်ိဳ႕ ေပ်ာ္ဝင္လို႔…။ ျမဴခပ္ဆိုင္းဆိုင္း ပတ္ဝန္းက်င္က ညိမ္႔ညိမ္႔ေညာင္းေညာင္းနဲ႔  ကၽြန္မတို႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အက်အနေနရာယူထားတဲ႔ အခ်ိန္..။

ညေနဝင္ရီတေရာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ႔ စိုင္းထြန္းလိုက္ပို႔တဲ႔ ေျမအိုးၿမီး႐ွည္ဆိုင္ေလးက ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေတြနဲ႔ ခမ္းနားေနတယ္။ နီယြန္မီးေရာင္ ဖံုဖံုေလး ျဖန္႔က်က္ထားတဲ႔ ျပင္ဦးလြင္- လား႐ႈိးလမ္းမေပၚမွာ တစ္ခါတေလ ရထားလံုး တခ်ိဳ႕တေလ ျဖတ္သန္းသြားေပမဲ႔ ဓာတ္ပံုေတာင္ ႐ိုက္ဖုိ႔ သတိမရေလာက္တ႔ဲထိ …။ အဲဒီ ၿမိဳ႕ေလးရဲ ရနံ႔ျဖာျဖာမွာ စိမ္႔ဝင္ စီးေမ်ာရင္း ခြဲသြားရမွာကို ေၾကာက္လာတယ္။

သက္မဲ႔ ၿမိဳ႕ေလးလို႔ပဲ ေျပာရမလား၊ သက္႐ွိ ၿမိဳ႕ေလးလို႔ပဲ ေျပာရမလားမသိ၊ ျပင္ဦးလြင္ရဲ႕ ရင္ခြင္က ေအးခ်မ္းလြတ္လပ္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ ရနံ႔ေတြလည္း ရတယ္။

ေအးစိမ္႔စိမ္႔ ညခ်မ္းနဲ႔ ပူပူေလာင္ေလာင္ ေျမအိုးၿမီး႐ွည္ေတြ..။ အေငြ႕ပ်ံသြားတဲ႔ အခ်ိန္နာရီေတြ…။ လွတ ပတ ဆြယ္တာဆိုင္ေတြနဲ႔ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ ပံုရိပ္ေတြ…။ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ထင္းထင္းႀကီးမဟုတ္ဘူး။ သာသာညင္းညင္း ..။

အဲဒီ ၿမိဳ႕ေလးနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ေရစက္က ထူးဆန္းသား။ ခက္ခက္ခဲခဲ နားစြင္႔ခဲ႔ရတဲ႔ ဖုန္းသံေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ေစခ်င္ခဲ႔တဲ႔ စာစကားဝိုင္းေတြလည္း ပါတယ္။ မဟာအံ႔ထူးကံသာ ဘုရားေပၚက ကင္မရာ ခလုတ္ဖြင္႔သံေတြလည္းပါတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီ ျပင္ဦးလြင္ညခ်မ္းက ေျမအိုးၿမီး႐ွည္….၊ဆြယ္တာစမ္းဝတ္ရျခင္း……..၊ မီးလံုးေတြပ်က္ေနတဲ႔ ေကာ္ဖီဆိုင္ထိုင္ခံု……….၊ စတဲ႔ ပါဝင္ပစၥည္းေတြနဲ႔            ညင္ညင္သာသာ အမွတ္တရ ျဖစ္က်န္ခဲ႔တယ္။

ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ..သို႔မဟုတ္ ဧရာ၀တီရင္ခြင္မွ Photo ရင္ခုန္သံ

ဖ်ာပံုတံတား

ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚကို သြားခဲ႔တဲ႔ အမွတ္တရဓာတ္ပံုမ်ားျဖစ္ပါတယ္။

က်ံဳလႊတ္တမံေက်းရြာ၀င္ေပါက္

ကြင္းပုန္းရြာကို မေရာက္ခင္မွာ မုန္႔ဟင္းခါး၀င္စားတဲ႔ ေသာၾကာရြာ

ကၽြန္မတို႔ေရာက္ခဲ႔ တည္းခဲ႔တဲ႔ ေဒးဒရဲအပိုင္က ကြင္းပုန္းေက်းရြာ

ကြင္းပုန္းရြာက ကဏန္းေမြးကန္

ကြင္းပုန္းရြာအ၀င္လမ္းကို sunset မွာဒီလိုလွလွပပေတြ႔ရတယ္

ကြင္းပုန္းရြာအ၀င္ ေနေရာင္က်ခ်ိန္ စပါးခင္းအလွ

ကြင္းပုန္းရဲ႕ တိမ္ေတာင္အလွ

ရြာအ၀င္က တိမ္အလွ

ကြင္းပုန္းရြာအတြင္းပိုင္းက နာဂစ္ေနာက္ပိုင္း ျပန္လည္ထူေထာင္ထားတဲ႔ အိမ္ေလးေတြ

ကြင္းပုန္းရြာသူေလးႏွစ္ဦး သို႔မဟုတ္ ကၽြန္မတို႔၏ Lovely Guides

ေက်းရြာစာသင္ေက်ာင္းျမင္ကြင္း(တစ္ခန္းကို ႏွစ္တန္းေပါင္းသင္ရတယ္..ေနရာမေလာက္လို႔)

ကြင္းပုန္းရြာထဲက နာဂစ္ကို ေတာင္႔ခံႏိုင္ခဲ႔တဲ႔ အိမ္

နာဂစ္ေၾကာင္႔ တိုက္ေပၚကေန တဲေပၚဆင္းလိုက္ရသူေတြလည္း ရွိတယ္

ကြင္းပုန္းရြာကေန ၁၀ မိနစ္လမ္းေလၽႊာက္ရင္ေရာက္တဲ႔ ေသာင္စပ္ကေနေတြ႔ခဲ႔ရတဲ႔ ေလဆင္ႏွာေမာင္း

ရႊံ႕ထူထူ သဲထူထူ ေသာင္စပ္ တေနရာမွာ...

ေသာင္စပ္က လမုေတာေတြလည္း ျပဳန္းေနၿပီ အဲဒါ နာဂစ္ျပႆနာအစ

ေနာက္တစ္ခါမွ ကၽြန္မတို႔ေနာက္ထပ္ေရာက္ခဲ႔တဲ႔ တံတားေခ်ာင္ေက်းရြာက ဓာတ္ပံုေတြ တင္ပါေတာ႔မယ္။ ဒီေန႔ေတာ႔ ေမွာင္ေနၿပီမို႔ အိမ္ျပန္လိုက္ပါဦးမယ္ေလ…။

See you at new post!